ตอนที่ 7 มือฉันหายตั้งนานแล้ว ไม่เจ็บเลยสักนิด

พอเห็นว่าเป็นอวี๋เป้ยเป้ย หลี่หวาก็ทั้งประหลาดใจทั้งรีบเชื้อเชิญให้เข้าไปในบ้าน

พออวี๋เป้ยเป้ยหิ้วกล่องข้าวก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป หลี่หวาก็ยืนอยู่กับที่อย่างทำตัวไม่ถูก

ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมวางท่าสูงส่งต่อหน้าคนทั้งหลาย ไม่ถูกชะตาใคร ดูถูกใครไปหมด มองใครก็เป็นสายตาเหยียดหยามแบบพวกแกมันก็แค่คนบ้านนอก

ดังนั้นที่ตอนนี้อวี๋เป้ยเป้ยยอมมาบ้านเธอ แถมยังเข้ามาในห้องของเธอจริง ๆ หลี่หวาจึงทำตัวไม่ถูกเอามาก ๆ

เธอถูมือไปมา ยกเก้าอี้มาให้อวี๋เป้ยเป้ยนั่งหนึ่งตัว

“เอ่อ เสี่ยวอวี๋ นั่งสิ” เธอพูดพลางชี้ไปในห้องของตัวเอง “มันรกไปหน่อย อย่ารังเกียจนะ”