กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 นี่คือลูกสาวของข้า......เจ้าน่าจะเข้าใจ
ระหว่างที่คิดไปคิดมา ริชาร์ดก็หันไปใกล้บอสเซนทอร์ที่นอนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้น ก้มมองดวงตาพร่ามัวคู่นั้นที่โผล่ออกมาจากผมเปียกชุ่ม
หน้าตาของอีกฝ่ายดูไม่เกินสิบห้าสิบหกปี ยังมีความเป็นเด็กอยู่หน่อย ๆ
เขาพูดขึ้นช้า ๆ
“เจ้ายังจำชื่อตัวเองได้ไหม”
เซนทอร์ที่ยังพร่ามัวพูดเสียงแผ่วเบา
“เอมิริดา......”
พูดพลางใช้น้ำเสียงน้อยใจเหมือนเด็กที่ถูกรังแก
“พ่อ... พ่อลืมชื่อลูกแล้วเหรอ”
“เอมิริดา... เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้...”