เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงฉีจูงสุนัขเวทมนตร์ทั้งสามตัวไปหาเจ๊หลิวที่โรงอาหารไซต์งานก่อสร้าง
หลังจากรับหน้าที่ควงตะหลิวสัปดาห์ละหกวันมาพักใหญ่ ฝีมือการทำอาหารและความคล่องแคล่วว่องไวของเจ๊หลิวก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ไม่ว่าจะสวมเสื้อผ้าแบบไหน ขอแค่ได้จับตะหลิวหรือมีดทำครัวขึ้นมา รัศมีเชฟใหญ่ก็เปล่งประกายทันที
เนื่องจากกับข้าวยังทำไม่เสร็จ ในครัวด้านหลังจึงมีแค่เจ๊หลิวกับสามีเพียงสองคน โดยสามีของเจ๊หลิวกำลังช่วยหมักเนื้ออยู่ เจียงฉีไม่ได้เดินเข้าไปด้านใน พอเห็นเขาจูงสุนัขสามตัวมายืนอยู่ด้านนอก สามีของเจ๊หลิวก็รีบเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น
"สวัสดีครับเถ้าแก่!"
เจ๊หลิวที่อยู่ด้านหลังส่งยิ้มให้โดยไม่ได้พูดอะไร ถือเป็นการทักทายแล้ว
"สวัสดีตอนสายครับ" เจียงฉียิ้มตอบ พลางหันไปบอกสุนัขทั้งสามตัว "พวกแกอยู่ตรงนี้ทำตัวดีๆ อย่าซนล่ะ ถ้าไม่มีใครอนุญาตก็ห้ามแอบกินเด็ดขาด รอเจ๊หลิวต้มเนื้อวัวให้พวกแกนะ"
พูดจบ เจียงฉีก็ดึงเนื้อวัวหนักเก้ากิโลกรัมที่เชี่ยวเชี่ยวคาบไว้ออกมาส่งให้สามีของเจ๊หลิว "นี่เป็นข้าวของพวกมันสามตัว รบกวนช่วยต้มให้หน่อยนะครับ"
"ไม่รบกวนเลยครับ ไม่รบกวนเลย" สามีของเจ๊หลิวรับเนื้อวัวไป แล้วก็ต้องตกใจกับน้ำหนักของเนื้อ อดไม่ได้ที่จะมองเชี่ยวเชี่ยวด้วยความประหลาดใจ พลางนึกทึ่งในใจว่าสุนัขตัวนี้แรงเยอะจริงๆ
เนื้อหนักขนาดนี้ยังคาบเดินมาได้สบายๆ
"โฮ่ง!" ลาล่าเห่าใส่สามีของเจ๊หลิวไปทีหนึ่ง