เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเจียงฉีกินมื้อเช้าเสร็จแล้วกลับมาถึงบ้าน มื้อเช้าของเจ้าตูบสามตัวในบ้านก็หมดเกลี้ยงแล้วเช่นกัน
เจียงฉีสูดกลิ่นน่องไก่กับน่องเป็ดที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ พลางนึกถึงอาหารเช้ากองพะเนินที่เจียงเสี่ยวเลี่ยงหิ้วกลับมาเมื่อเช้า แล้วย้อนมองเสี่ยวหลงเปา โจ๊กขาว และไข่ต้มใบชาที่ตนเพิ่งกินไป เขาก็ตระหนักได้อย่างลึกซึ้งทันทีว่า คำว่าชีวิตคนสู้หมาไม่ได้นั้นเป็นอย่างไร
เจียงเสี่ยวเลี่ยงกับเฉียวฮุ่ยฟางกำลังเล่นโยนบอลกับเจ้าสามตัว ห้องนั่งเล่นที่ไม่กว้างนักไม่มีพื้นที่ให้วิ่งไปมาเท่าไร ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังเล่นกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน หางสะบัดแกว่งไกวราวกับใบพัดลม
"พ่อ ยืมรถตู้มาได้หรือยังครับ" เจียงฉีเอ่ยถาม
"ยืมมาแล้ว จอดอยู่ข้างล่างตึกเรานี่เอง รถของทีมช่างลุงเสิ่นเขาน่ะ"
"งั้นพวกเราเก็บของแล้วไปกันเถอะครับ แวะไปร้านพะโล้ก่อน เนื้อวัวสดเก้ากิโลกรัมส่งมาถึงแล้ว จะได้ขนเนื้อวัวพาพวกลาล่าไปสวนสนุกพร้อมกัน ไปแต่เช้าหน่อย จำได้ว่าเมื่อวานพ่อบอกจะไปถามเรื่องนโยบายสวัสดิการไม่ใช่เหรอ นัดเวลาไว้หรือยังครับ"
"นัดแล้ว ทางนั้นบอกว่าช่วงเช้าไม่ว่าง ให้พ่อไปช่วงบ่าย" เจียงเสี่ยวเลี่ยงตอบพลางรับลูกบอลที่เชี่ยวเชี่ยวคาบกลับมาวางบนชั้น แล้วหยิบสายจูงลงมา
สุนัขทั้งสามตัวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยอมให้คล้องสายจูงแต่โดยดี
"ไปกัน!" เจียงเสี่ยวเลี่ยงจูงสุนัขตัวโตทั้งสามเดินลงบันไดไปอย่างองอาจผึ่งผาย