เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลา 6 นาฬิกา 5 นาที นาฬิกาปลุกของอู๋จิ่งอี๋ ดีไซเนอร์หน้าใหม่ดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะ
อู๋จิ่งอี๋หลับตาพลางยื่นมือไปควานหาโทรศัพท์ข้างหมอน ควานไปก็ไม่เจออะไร สุดท้ายเสียงกระหน่ำปลุกอย่างไม่ลดละก็ทำให้เธอตื่นเต็มตาจนได้ จึงจำใจลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่ง พบว่าโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างหมอนก่อนนอน ตอนนี้ระเห็จไปอยู่ที่ปลายเท้าเรียบร้อยแล้ว
เธอกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วตบหน้าตัวเองเบาๆ รัวๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะส่งเสียงคร่ำครวญอย่างทรมาน “เฮ้อ ทำไมต้องไปทำงานอีกแล้วเนี่ย เมื่อไรจะอายุห้าสิบห้าได้เกษียณสักทีนะ!”
ทว่าพอก้าวขาลงจากเตียง เธอก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้—
เอ๊ะ นี่ไม่ใช่ห้องเช่าของฉันนี่นา!
นาทีนี้เอง อู๋จิ่งอี๋ถึงเพิ่งได้สติจริงๆ
อ้อ ใช่แล้ว ตอนนี้เธออยู่บ้านของเถ้าแก่เจียงผู้เป็นลูกค้าคนสำคัญ กำลังอยู่ในช่วงไปทำงานนอกสถานที่ หัวหน้าก็ไม่ได้อยู่คุม โปรเจกต์ก็ยังไม่เริ่ม ไม่ต้องตื่นเช้าไปทำงาน ไม่ต้องสแกนนิ้ว ไม่มีใครมาคอยจับตาดู
คิดได้ดังนั้น หัวใจของเธอก็พองโตจนแทบอยากจะล้มตัวลงไปนอนต่ออีกสักตื่น ทว่าพอลองคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่าไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะอย่างไรตอนนี้เธอก็พักอยู่บ้านของลูกค้า บ่ายนี้ยังต้องไปสัมผัสประสบการณ์เกมไขคดีที่ร้านต่อ แถมเมื่อคืนเพราะมัวแต่กลัวบทสยองขวัญนั่น พอกลับมาถึงก็ไม่ได้เรียบเรียงข้อสรุปจากการพูดคุยเมื่อช่วงบ่าย มัวแต่นั่งดูคลิปทฤษฎีมาร์กซิสต์-เลนินนิสต์ไปสองรอบเพื่อความอุ่นใจถึงจะกล้าข่มตานอน งานการเลยยังไม่เสร็จสักอย่าง