เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ว้าว เถ้าแก่เจียงคะ โรงอาหารของบริษัทพวกคุณดูเหมือน…ร้านพะโล้เลยนะคะเนี่ย” อู๋จิ่งอี๋ที่ลากกระเป๋าเดินทางตามมากินข้าวในร้านพะโล้เอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองการตกแต่งภายในร้านอย่างนึกสงสัย “เหมือนจะได้กลิ่นพะโล้จริงๆ ด้วยสิคะ”
พูดพลางเธอก็สูดจมูกฟุดฟิด “กลิ่นขาหมูพะโล้ เถ้าแก่เจียงคะ โรงอาหารพวกคุณมีขาหมูพะโล้บริการด้วยเหรอคะ”
เจียงฉีกับเจียงปิง: ?
นี่เธอถึงกับดมกลิ่นออกเลยเหรอ
ต้องรู้ก่อนนะว่าพะโล้หม้อใหม่ยังไม่ได้ยกออกมาเลย มันยังตุ๋นอยู่ในห้องกั้นเล็กๆ ที่ปิดล็อกประตูไว้ต่างหาก แม้ว่าในร้านจะมีกลิ่นพะโล้อบอวลอยู่ตลอดเวลาเพราะขายของพะโล้เป็นประจำอยู่แล้ว แต่นั่นมันเป็นกลิ่นเครื่องพะโล้ปนเปกันไปหมด ยากมากที่จะดมออกว่าวันนี้กำลังต้มอะไรอยู่
ก่อนปีใหม่ เจียงฉีได้ไปหาช่างไม้ที่ว่ากันว่าเคยทำงานในโรงไม้ที่เจ๊งไปแล้วของเจียงเสี่ยวเลี่ยง ให้ช่วยสั่งทำฝาไม้เนื้อแข็งหนาหนักสองฝาขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อหม้อหินโดยเฉพาะ พอปิดลงไปแล้วแนบสนิทไร้รอยต่อจนแทบไม่มีกลิ่นเล็ดลอดออกมาเลย
ตอนนี้ร้านพะโล้พอถึงเวลาอาหารจึงแทบไม่ได้กลิ่นพะโล้ เพราะถูกกลิ่นหอมของกับข้าวกลบไปหมดแล้ว