เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มา ลั่วลั่ว รับอั่งเปาไป ปีนี้ตั้งใจสอบให้ดีนะ สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ให้ได้ล่ะ!”
“ขอบคุณครับคุณลุงใหญ่ สุขสันต์วันปีใหม่ครับ ขอให้คุณลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่สุขภาพแข็งแรงนะครับ”
“ลั่วลั่ว มา ลุงรองให้อั่งเปา”
“ขอบคุณครับลุงรอง สุขสันต์วันปีใหม่ครับ ขอให้ลุงรองกับป้าสะใภ้รองดูหนุ่มสาวตลอดไปนะครับ!”
“มา ลั่วลั่ว คุณลุงสามให้อั่งเปา ตอนนี้คุณลุงสามไม่ไปข้างนอกแล้ว รอไปกินเลี้ยงฉลองสอบติดของหลานช่วงปิดเทอมหน้าร้อนอยู่นะ”
“ขอบคุณครับคุณลุงสาม! ขอให้คุณลุงสามกับคุณป้าสะใภ้สามร่ำรวยเงินทองครับ!!”
หลังจากมื้อค่ำวันสิ้นปีจบลง ก็เข้าสู่ช่วงเวลาที่เวิ่นลั่วโปรดปรานที่สุด นั่นคือการแจกอั่งเปาของผู้ใหญ่
เจียงปิงที่อิ่มจนแทบลุกขึ้นนั่งไม่ไหวได้แต่นอนเลื้อยอยู่บนโซฟา พลางมองเวิ่นลั่วที่กระดี๊กระด๊าวิ่งรอกไปหาผู้ใหญ่แต่ละคนราวกับลูกหมูรอรับอาหารเพื่อรับซองอั่งเปา ปากก็พ่นคำอวยพรมงคลออกมารัวๆ ราวกับแจกฟรีด้วยความอิจฉาตาร้อน
“เป็นเด็กนักเรียนนี่มันดีจริงๆ” เจียงปิงเอ่ยอย่างอิจฉา “ฉันเองก็อยากได้เงินแต๊ะเอียบ้างจัง ฉันยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่เลยนะ!”
“หนูก็ยังเป็นเด็กนะ ไปเคเอฟซียังสั่งชุดเด็กอยู่เลย” เจียงหว่านหว่านที่เป็นกึ่งนักศึกษาก็มองด้วยความอิจฉาเช่นกัน “หนูก็อยากได้เงินแต๊ะเอียเหมือนกัน!”