เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ชิงเหอ เมื่อคืนไม่ได้พักผ่อนเหรอ ทำไมวันนี้ดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเลย ตาเธอก็บวมนิดๆ ด้วย นอนดึกใช่ไหมเนี่ย”
ในวันแรกที่หวังเอ้อร์ยากลายเป็นมนุษย์ เจียงปิงผู้มีสกิลช่างสังเกตระดับเต็มร้อยก็จับความเปลี่ยนแปลงของเธอได้ทันที
“อ๋อ น่าจะเพราะเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยมั้งคะ” หวังเอ้อร์ยาเอามือแตะเปลือกตาตัวเองโดยสัญชาตญาณ “เมื่อคืนกินบาร์บีคิวกันจนเกือบตีสองถึงค่อยนอนค่ะ”
เจียงปิงตวัดสายตาดุใส่เจียงฉีทันที “นี่นายทำอะไรของนาย ตัวเองนอนดึกทุกวันไม่ว่า ทำไมยังพาชิงเหอไปอดนอนด้วย น้องเขากำลังอยู่ในวัยโต ต้องการการนอนหลับ รู้เรื่องบ้างไหมเนี่ย ทีหลังกินบาร์บีคิวตอนตีสองแบบนี้เรียกฉันสิ ฉันไม่ต้องโตแล้ว อดนอนได้สบาย!”
เจียงฉี “…”
ถึงแม้หวังเอ้อร์ยาจะกลายเป็นคนแล้ว แต่ทุกคนรวมถึงตัวเธอเองต่างยังไม่ค่อยชิน เพราะแต่เดิมเธอนอนแค่วันละชั่วโมงพอเป็นพิธีเท่านั้น
พอจู่ๆ ไม่สามารถอดหลับอดนอนได้อีก หวังเอ้อร์ยาเองก็ยังปรับตัวไม่ค่อยทัน