เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร้านของเถ้าแก่เจินผู้เปราะบางปิดตัวลงอย่างเปราะบางจริงๆ ขณะที่ร้านใหม่ของตัวต้นเหตุกำลังปรับปรุงกันอย่างขะมักเขม้น
ทีมช่างของเถ้าแก่เสิ่นทำงานกันเร็วอย่างน่าตกใจ แค่สิบกว่าวัน เค้าโครงของร้านใหม่ก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว
ผนังกั้นห้องชั้นหนึ่งและชั้นสองทำเสร็จเรียบร้อย ทั้งหมดทำตามแบบในพิมพ์เขียวแบบรับประกันคุณภาพจัดเต็มร้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทุกอย่างที่เจียงฉีเคยวาดฝันไว้มีครบถ้วน
ชั้นหนึ่งเป็นห้องเล่นเสมือนจริงขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรสำหรับเรื่อง ‘น้ำตาโลหิต’ บวกห้องเก็บของขนาดใหญ่ ห้องน้ำ ห้องแต่งตัวเล็ก และห้องโมเดิร์นขนาดเล็ก (สำหรับบทแนวสืบสวนโดยเฉพาะ)
ส่วนชั้นสองนอกจากห้องน้ำและห้องแต่งตัวแล้ว ที่เหลือเป็นห้องเล่นบทละครทั้งหมด มีทั้งห้องขนาดใหญ่และเล็ก อีกทั้งยังมีทางลับและทางเดินค้นหาหลักฐาน เหมาะมากกับการเล่นบทแนวสยองขวัญ
ขอแค่ร้านใหม่ตกแต่งเสร็จและเปิดให้บริการ ขนาดของร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกก็จะขยายใหญ่ขึ้นเกินเท่าตัวในพริบตา
“เสี่ยวฉี เธอดูไม้ที่ใช้ตั้งเวทีงิ้วนี่เป็นไงบ้าง ไม้ดีทั้งนั้นเลยนะ ไม่ใช่พวกไม้ผุพังที่โรงไม้ขนมาแล้วทาสีตบตาแน่นอน” เถ้าแก่เสิ่นเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
นับตั้งแต่ทีมช่างเข้ามารับช่วงทำร้านใหม่ เถ้าแก่เสิ่นในฐานะหัวหน้าทีมก็ทำตัวราวกับเป็นผู้ว่าจ้างเสียเอง เว้นแต่บางครั้งที่มีธุระมาไม่ได้ นอกนั้นพอมีเวลาก็จะแวะมาคุมงานตลอด จนเถ้าแก่ร้านแถวนี้พากันคิดไปหมดแล้วว่าคนที่เซ้งร้านกาแฟแห่งนี้คือเถ้าแก่เสิ่น