เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทกล่องทั่วไปคนละ 29 หยวน บทจำกัดเมืองและบทเอกสิทธิ์คนละ 49 หยวน มันคือราคาระดับไหนกัน
กระทั่งพวกร้านเถื่อนที่ใช้กระดาษ A4 ปรินต์บทออกมาตรงๆ ยังไม่ถูกขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ
เท่าที่เจียงฉีรู้ พวกร้านบทเถื่อนแถวมหาวิทยาลัย โดยเฉลี่ยยังเก็บตกคนละสามสิบกว่าหยวน
“ราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ พวกร้านเกมไขคดีที่เข้าร่วมแข่งจะได้กำไรเหรอครับ” เหยียนฮวยโย่วทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ “ปกติแล้ว บทกล่องทั่วไปเล่นหกคนราคา 78 หยวน แค่หักเปอร์เซ็นต์ให้ดีเอ็มก็เกือบๆ ร้อยหยวนแล้วไม่ใช่เหรอ”
บวกกับค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ เงินเดือนพื้นฐานของพนักงาน ตั้งราคาแบบนี้เถ้าแก่มีแต่เปิดร้านเนื้อหลุดขาดทุนย่อยยับชัดๆ
“บางทีดีเอ็มร้านพวกนั้นอาจจะทำงานด้วยพลังแห่งความรัก ยอมลดเปอร์เซ็นต์ลงตามราคาบทก็ได้นะครับ” ผู้จัดการสวีปล่อยมุกตลกร้ายที่หาได้ยาก
แน่นอนว่าทุกคนต่างรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้
หากมีพนักงานที่ยอมทำงานให้เถ้าแก่ด้วยพลังแห่งความรักแบบนั้นจริงๆ ละก็ เจียงฉีก็พร้อมจะบอกว่าร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกยินดีต้อนรับเสมอ
เจี่ยงจวิ้นยิ้มขื่น “ไม่ว่าพวกเขาจะมาไม้ไหน แต่พอเปิดหัวมาแบบนี้ ฉันเกรงว่าทั้งตลาดคงถูกปั่นจนพังพินาศแน่”