เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน หลิวหลานที่แต่งหน้าทำผมและเตรียมตัวพร้อมแล้วก็ค้อมตัวลง ถ่ายน้ำหนักตัวกว่าครึ่งลงบนไม้เท้า เสียงไม้เท้ากระทบพื้นไม้ด้านนอกดังเป็นจังหวะหนักเบา เธอค่อยๆ ก้าวเดินมาถึงหน้าประตู
เดิมทีเสียงไม้เท้ากระทบพื้นไม่ได้ดังขนาดนั้น ทว่าภายใต้การควบคุมของลี่ลี่ เสียงกระทบหนักเบานั้นกลับถูกขยายให้ก้องกังวานขึ้นหลายเท่าตัว ราวกับคนกำลังติดอยู่ในความมืดมิดแล้วมีหยดน้ำไหลติ๋งๆ อยู่ข้างกาย เสียงหยดน้ำเพียงแผ่วเบากลับยิ่งฟังดูชัดเจนและชวนขนลุกเป็นพิเศษท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้
ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
เจียงหว่านหว่านถึงกับหดคอด้วยความกลัว แล้วขยับเข้าไปเบียดชิดเฉิงจื่อผู้ใจกล้า ซึ่งกำลังจ้องประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยสีหน้าตื่นเต้นเร้าใจ
เอี๊ยด… เสียงประตูเปิดออก
ตอนที่ผลักประตูเข้ามา หลิวหลานเองก็แอบชะงักไปนิดหนึ่ง เธอจำได้ว่าครั้งก่อนที่มาห้องนี้ ประตูไม่ได้ฝืดจนส่งเสียงดังขนาดนี้นี่นา หรือว่าจะพังเสียแล้ว?
ทว่าเธอก็ไม่ได้เก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้มาใส่ใจ เพราะตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องเริ่มแสดงแล้ว
“ทุกท่าน…” หลิวหลานกดเสียงให้ต่ำลง ปรับโทนเสียงให้แหบพร่า ฟังดูเหมือนหญิงชราจริงๆ “ราตรีสวัสดิ์นะ”