เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่วงบ่ายพอทุกคนทยอยกันมาทำงานที่ร้าน ต่างก็พากันตื่นตาตื่นใจกับการตกแต่งภายในห้องธีมสยองขวัญ หรือก็คือห้องบ้านตุ๊กตา
ในฐานะผู้ดูแลบ้านตุ๊กตา ลี่ลี่มีอำนาจควบคุมห้องนี้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด รวมถึงสามารถรับรู้ถึงผู้คนและสรรพสิ่งรอบห้องได้ทั้งหมด
พอมีคนเดินเข้ามาใกล้ เธอจึงรีบปิดแท็บเล็ต แสร้งทำเป็นว่าเจียงฉีแค่ลืมวางทิ้งไว้บนชั้นวางของโดยไม่ตั้งใจ
หลิวหลานที่ยอมอดหลับอดนอนอ่านบทจนจบ ถูกใจการตกแต่งของบ้านตุ๊กตานี้จนแทบละสายตาไม่ได้
“คุณพระช่วย!” หลิวหลานมาถึงร้านช้าที่สุด และเป็นคนสุดท้ายที่ได้เข้ามาดูห้อง “เจียงฉี นายอ่านบทหรือยัง ฉันรู้สึกว่าห้องนี้แทบจะเหมือนกับที่บรรยายไว้ในบทเปี๊ยบเลยนะ”
“นายดูวอลเปเปอร์นี่สิ!” หลิวหลานลูบวอลเปเปอร์ที่มีลวดลายจมลึก
“ชั้นวางพวกนี้ด้วย!” หลิวหลานชี้ไปยังชั้นวางตุ๊กตาบนผนัง
“แล้วก็โคมไฟติดผนังรูปทรงลูกกวาดพวกนี้อีก!”
“เหมือนกันเป๊ะเลย!”
หลิวหลานยืนพิงริมผนัง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตุ๊กตาชุดลูกไม้สีขาวด้านหลังเธอกำลังค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาหา