เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนทั้งหกที่ขวัญหนีดีฝ่อจนทำอะไรไม่ถูกพากันวิ่งเตลิดขึ้นมาที่ชั้นสอง
ชั้นสองมืดสนิท หน้าต่างทุกบานถูกผ้าสีดำคลุมทึบไว้ เจี่ยนกุยที่ขึ้นมาถึงเป็นคนแรกใช้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ไร้สัญญาณช่วยส่องทาง คนอื่นๆ จึงทำตาม คนที่หาสวิตช์ไฟก็ควานหาไป ส่วนคนที่พยายามกระชากผ้าดำก็ออกแรงดึงสุดชีวิต
ทว่าสวิตช์ไฟที่หาเจอกลับพังเสียหายไปก่อนแล้ว ส่วนผ้าสีดำที่คลุมปิดอยู่นั้นก็ติดแน่นหนา ไม่ว่าทั้งหกคนจะพยายามแค่ไหนก็ดึงไม่ออก
“ทำไงดี ที่นี่คงไม่มีผีจริงๆ หรอกนะ ยายเฒ่ากู่เมื่อกี้ฉันก็ว่าแปลกๆ อยู่แล้ว หัวเราะเหมือนเด็กไม่มีผิด แล้วไอ้ตุ๊กตาข้างล่างฝูงนั้นก็หัวเราะเหมือนแกเปี๊ยบ แกคงไม่ใช่ผีจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย” จ้าวซือเป็นคนที่ขวัญอ่อนที่สุด เธอสติแตกจนเริ่มปล่อยโฮออกมา
สีหน้าของจั่วซือก็ดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน แม้ว่าหลายปีมานี้เธอจะชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยน ตระเวนเล่นเกมสยองขวัญมาสารพัดเพียงเพราะอยากสัมผัสความรู้สึกตอนเจอผี แต่พอต้องมาติดอยู่ในบ้านที่ส่อแววว่ามีผีจริงๆ แห่งนี้เข้า เธอกลับเริ่มขวัญผวาขึ้นมา
“หนวกหูโว้ย ร้องไห้กระซิกกระซี้ไปจะได้อะไรขึ้นมาวะ! ผีเหรอ ต่อให้เป็นผีจริง นังแก่นั่นจะน่ากลัวสักแค่ไหนเชียว ขนาดคนเป็นๆ กูก็เคยฆ่ามาแล้ว ยังจะต้องไปกลัวผีปลอมหนังเหี่ยวย่นตัวหนึ่งอีกเรอะ!” อวี๋กุ้ยเอ่ยด้วยสีหน้าดุดันถมึงทึง