เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จู่ๆ ยายกู่ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เสียงหัวเราะของเธอใสกว่าเสียงพูดมาก ฟังดูเหมือนเสียงเด็ก หญิงชราผู้มีเสียงพูดแหบแห้งเหมือนเปลือกไม้แก่ถูกกระดาษทรายขัดสี กลับหัวเราะออกมาเป็นเสียงใสประดุจกระดิ่งเงิน บรรยากาศชวนขนพองสยองเกล้าขึ้นมาทันควันจนทุกคนในห้องสะดุ้งตกใจ
เจียงฉีสังเกตเห็นว่า ตุ๊กตาฝรั่งตัวใหญ่และประณีตที่สุดบนตู้ขยับตัวกะทันหัน มันเอี้ยวตัวไปด้านข้างโดยไม่ยอมมองยายกู่ ราวกับรังเกียจเต็มทน
"หัวเราะอะไรกันคะ" หญิงสาวผมสั้นในชุดทำงานทะมัดทะแมงถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
"ขอโทษทีนะคุณจ้าว พอดีฉันนึกเรื่องน่ายินดีขึ้นมาได้น่ะ" มุมปากของยายกู่ยกยิ้ม ไม้เท้าเคาะลงบนพื้นหนักบ้างเบาบ้างเป็นจังหวะ
"ไม่ใช่ว่าจะทดสอบกันหรอกเรอะ จะเกมซุปเต่าซุปตะพาบอะไรก็รีบเริ่มได้แล้ว" อวี๋กุ้ยเร่งอย่างหงุดหงิด
"จะเริ่มเดี๋ยวนี้แหละ" ยายกู่กวาดตามองทุกคน "การทดสอบวันนี้เรียบง่ายมาก ทุกคนแค่เล่นเกมซุปเต่ากับฉันอยู่ที่นี่ ถ้าทนอยู่จนพ้นเที่ยงคืนโดยไม่กลัวจนวิ่งหนีไปเสียก่อน ก็ถือว่าผ่าน"
"วันนี้เป็นวันสารทจีน ประตูนรกเปิดอ้า อย่าหาว่าคนแก่อย่างฉันไม่เตือนเชียว ในห้องนี้อาจจะมีสิ่งไม่ดีอยู่จริงๆ หลายชั่วโมงต่อจากนี้ตัวฉันเองก็รับประกันไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าใครอยากกลับก็เชิญตอนนี้ได้เลย แต่ถ้าจะไปต่อ การทดสอบก็จะเริ่มขึ้นเดี๋ยวนี้"
"งมงายสิ้นดี พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน" อวี๋กุ้ยทำหน้าเหมือนคิดว่ายายกู่กำลังเล่นละครตบตา ไม่เชื่อเลยสักนิด