เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังหลุดออกมาจากความทรงจำ เจียงฉียังคงมึนงงอยู่บ้าง
เขากลับมาอยู่ในร้านเกมไขคดีอีกครั้ง ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา หลิวหลานที่อยู่ข้างๆ กำลังพูดถึงความเห็นที่มีต่อบทต่อไปอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด ในมือของเขายังคงถือการ์ดใบใหญ่ที่เขียนเรื่องราวความทรงจำเอาไว้
เจียงฉีก้มลงมอง บรรทัดสุดท้ายปรากฏข้อความอย่างชัดเจนว่า “ตอนนั้นผมเก็บเงินตั้งนาน เขาจะต้องชอบมันแน่ๆ”
ระบบของเขาสำแดงเดชแล้วงั้นเหรอ
เจียงฉีกระแอมเบาๆ เพื่อขัดจังหวะความในใจหลังอ่านบทที่หลิวหลานกำลังพ่นออกมาไม่หยุด แล้วเอ่ยว่า “เหมือนเมื่อกี้ฉันจะลืมพาวเวอร์แบงก์ไว้ชั้นบน ไม่ได้หยิบลงมา เดี๋ยวขอขึ้นไปเอาพาวเวอร์แบงก์หน่อยนะ”
“อ๋อ” หลิวหลานชะงักไปนิดหนึ่งแล้วพยักหน้า รอจนเจียงฉีเดินขึ้นบันไดไปแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีอะไรแปลกๆ
“พิลึกจัง ตอนเจียงฉีมา ในมือถือพาวเวอร์แบงก์มาด้วยเหรอ เขาก็ไม่ได้สะพายกระเป๋ามานี่นา…”