บทที่ 54: เจ้าชายทึ่มของฉัน

บทที่ 54: เจ้าชายทึ่มของฉัน

สวี่เชินรู้สึกมาตลอดว่าภูมิต้านทานต่อสาวสวยของตัวเองน่าจะอัปเต็มแล้ว

อย่างไรเสีย เขาก็ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับลู่เสียนทุกวัน—สาวหน้าดาราที่เดินอยู่บนถนนทีไร ถึงขั้นมีแมวมองวิ่งไล่ตามเป็นระยะทางสามช่วงตึก

แต่คำพูดเบาๆ อย่าง “อยู่กับนายแล้วดีจัง” ของเสิ่นซิงหร่าน กลับเหมือนระเบิดน้ำลึกที่ถูกโยนลงในทะเลสาบอันสงบนิ่ง ผิวน้ำภายนอกดูไม่มีคลื่นลม ทว่าก้นทะเลกลับปั่นป่วนราวกับเกิดคลื่นยักษ์ จนระบบป้องกันตัวที่เขาแสร้งทำเป็นสงบนิ่งถูกระเบิดกระจุยกระจายไม่มีชิ้นดี

เกราะแตกแล้วพวกเรา งานนี้แตกจริงไม่จกตา

สวี่เชินรู้สึกว่ามุมปากของตัวเองกำลังเกิดแรงกระตุ้นที่ควบคุมไม่ได้ อยากจะฝืนแรงโน้มถ่วงยกขึ้นจนแทบฉีกไปถึงใบหู

เขาทำได้เพียงกระแอมเบาๆ หยิบคีบย่างขึ้นมา แล้วใช้ท่าทางย่างเนื้ออย่างบ้าคลั่งเพื่อปกปิดมุมปากที่ยกขึ้นจนแทบถึงหูอยู่แล้ว

ปากยังคงแข็งต่อไปว่า “รีบกินเนื้อสิ กินเสร็จแล้วเรายังต้องไปโรงหนังอีกนะ”