บทที่ 52: หยกดิบที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน

บทที่ 52: หยกดิบที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน

ลู่เสียนเดินเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่บุด้วยใยกันเสียงจนมิดชิด สวม หูฟังมอนิเตอร์ แล้วมายืนอยู่หน้าไมโครโฟนตั้งพื้น

เธอเริ่มจากการร้องเพลง《สะพานอันเหอ》ที่กำลังโด่งดังไปทั่วทั้งเครือข่าย

เสิ่นเล่อนั่งอยู่หน้าแผงควบคุมเสียง สีหน้าเย็นชา นิ้วมือเลื่อนไปตามเฟดเดอร์และปุ่มปรับต่างๆ อย่างส่งๆ ด้วยความชำนาญราวกับทำตามโปรแกรม ราวกับเป็นคนงานตรวจสอบคุณภาพสินค้าบนสายพานการผลิต

ทว่าในวินาทีที่เสียงร้องใสกระจ่างปนแหบพร่าของลู่เสียนไหลผ่านอุปกรณ์มอนิเตอร์ระดับท็อปเข้าสู่โสตประสาทของเขาอย่างไร้สิ่งเจือปน นิ้วมือที่เดิมวางพาดอยู่บนที่พักแขนก็ขดเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สะอาด

สะอาดเกินไปแล้ว

ในยุคที่เต็มไปด้วยเสียงอิเล็กทรอนิกส์และการปรับเสียงจนเกินพอดี เสียงร้องดั้งเดิมที่ยังไม่ผ่านการขัดเกลา แต่กลับอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวเช่นนี้ ช่างเหมือนธารน้ำใสเย็นฉ่ำ

ความไม่ใส่ใจในดวงตาของเขาค่อยๆ จางหาย สีหน้าก็เริ่มจริงจังขึ้น

เมื่อเพลงจบลง เขากดปุ่มสนทนา น้ำเสียงยังคงเย็นชา แต่แฝงความเป็นมืออาชีพที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้งมากขึ้น