บทที่ 40: ฉันควรดำรงอยู่อย่างไร

บทที่ 40: ฉันควรดำรงอยู่อย่างไร

สวี่เฉินปรับสายกีตาร์เล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลง

สวี่เฉินไม่อาจตัดสินได้ว่าเพลงใหม่ที่สุ่มออกมานี้ อยู่ในระดับไหนเมื่อเทียบกับโลก

แต่พลังในการถ่ายทอดอารมณ์ของเพลงนี้ กลับทำให้เด็กหนุ่มที่ยังไม่เคยผ่านการขัดเกลาจากสังคมอย่างเขาเกิดความรู้สึกร่วมและต้องขบคิด เพียงเท่านี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

อินโทรกีตาร์อันนุ่มนวลและเจือด้วยความสับสนเล็กน้อย ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากปลายนิ้วของเขา

ท่วงทำนองไม่ซับซ้อน ทว่าทุกตัวโน้ตราวกับเป็นคำถามหนึ่งครั้ง เคาะลงบนอากาศอันเงียบสงบ และเคาะลงไปในหัวใจของลู่เสียนด้วย

ความคาดหวังบนใบหน้าของลู่เสียนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความสับสน

เพลงนี้แตกต่างจากเพลงสะพานอันเหอโดยสิ้นเชิง