บทที่ 39: ห้องนอนของสาวน้อยหน้าตาเป็นแบบไหนกันนะ?

บทที่ 39: ห้องนอนของสาวน้อยหน้าตาเป็นแบบไหนกันนะ?

กลับถึงบ้าน พอเปิดประตู สิ่งที่ต้อนรับสวี่เฉินก็ยังคงเป็นความเงียบอันคุ้นเคย

ห้องรับแขกว่างเปล่า มีเพียงเสียงฮึ่มเบาๆ จากตู้เย็นที่กำลังทำงานอยู่ เป็นหลักฐานยืนยันว่าพื้นที่แห่งนี้ไม่ได้กลายเป็นสุญญากาศไปจริงๆ

สวี่เฉินชินกับมันมานานแล้ว

พ่อของเขาทำงานอยู่ในหน่วยงานรัฐ ส่วนแม่เป็นหมอในโรงพยาบาล ทั้งคู่ต่างก็เป็นคนทำงานประเภทที่พอยุ่งขึ้นมาเมื่อไร ก็สามารถใช้บ้านเป็นแค่โรงแรมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

โดยเฉพาะในเมืองระดับแนวหน้า แม่ของเขาจะได้กลับมานอนที่บ้านสักสามสี่คืนต่อสัปดาห์ ก็ต้องขอบคุณตารางเวรของแผนกผู้ป่วยในที่เกิดเมตตาขึ้นมา ไม่ใช้งานเธอเหมือนสัตว์ใช้งานจนเกินไป