บทที่ 12: ฉันมาช่วยเธอเอง!

บทที่ 12: ฉันมาช่วยเธอเอง!

โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง

เสียงหยอกล้อกระเซ้าเย้าแหย่ของคู่รักโต๊ะข้างๆ เสียงฉ่าๆ จากหม้อทอดในครัวด้านหลัง เสียงต้อนรับลูกค้าแบบท่องจำของพนักงานแคชเชียร์ ทุกอย่างค่อยๆ จางสี กลายเป็นเพียงเสียงรบกวนเลือนรางอยู่เบื้องหลัง

ในดวงตาของสวี่เชิน เหลือเพียงใบหน้าดื้อรั้นและแดงก่ำของลู่เสียน

เมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน ตรงหัวมุมชั้นสามของอาคารเรียน ก็เป็นใบหน้าเดียวกัน ดวงตาคู่เดิมที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความน้อยใจ

คำพูดเหมือนเดิม เพียงแต่สถานการณ์ต่างกัน

บูมเมอแรงอาบยาพิษดอกนี้ลอยวนมาเป็นเวลากว่าหนึ่งปี โค้งเป็นวงมหึมา ก่อนจะพุ่งกลับมาปักเข้าที่หน้าของตัวเองได้อย่างแม่นยำ