กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 8: กินซาลาเปาไหม?
ลู่เสียนกับสวี่เฉินเรียกได้ว่าเป็นคู่หูวัยเด็กที่โตมาด้วยกัน
เพียงแต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ตั้งแต่เริ่มขึ้นมัธยมปลายก็เข้าสู่ยุคน้ำแข็งทันที ชนิดที่ต่อให้หาเรือตัดน้ำแข็งมาสักลำก็ยังไม่รู้จะเริ่มละลายตรงไหน
สวี่เฉินจำได้แม่น ตอนผลสอบกลางภาคของมัธยมปลายปีหนึ่งออกมา กระดาษคะแนนอันน่าอนาถของเขาถูกลู่เสียนกำไว้ในมือราวกับหลักฐานมัดตัว เธอมาดักเขาไว้ตรงทางเดิน แล้วอบรมเขาอย่างเคียดแค้นที่ไม่อาจปั้นเหล็กให้เป็นเหล็กกล้าอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมงเต็ม
“สวี่เฉิน สมองนายโดนซอมบี้กินไปแล้วหรือไง? ความขยันสมัยมัธยมต้นหายไปไหนหมด?”
“ถ้านายยังปล่อยตัวแบบนี้ต่อไป ชีวิตพังแน่! รู้ตัวบ้างไหม!”
ศักดิ์ศรีอันน้อยนิดและน่าสงสารของวัยรุ่นถูกคำพูดของเธอแทงจนพรุน ราวกับลูกโป่งที่โดนเจาะจนลมรั่ว