เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 แกรนด์ดัชชีแดนเหนือ
พายุหิมะพัดกระหน่ำไปทั่วท้องฟ้าจนกลายเป็นสีขาวโพลน มองไม่เห็นแสงตะวันเลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะในเมืองหลวงมีสิ่งปลูกสร้างสูงใหญ่คอยบังลม บนถนนคงไม่มีพวกผู้มีอาชีพเดินเตร็ดเตร่กันแล้ว
วิลเลียมทอดสายตามองไปไกลๆ คำว่าขาวโพลนหิมะคลุมนี่ไม่เกินจริงเลย ทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ ถ้าไม่มีควันดำลอยโขมงออกมาจากปล่องไฟพวกนั้นเรื่อยๆ เขายังนึกว่าเมืองหลวงแห่งนี้แทบจะไม่มีคนอยู่เลยด้วยซ้ำ
แน่นอนว่า
เมืองหลวงของอาณาจักรธารน้ำแข็งก็ไม่ได้มีประชากรเยอะจริงๆ นั่นแหละ เต็มกลืนก็แค่ห้าแสนกว่าคนเท่านั้น
ประชากรส่วนใหญ่กระจายตัวอยู่นอกเมือง พวกเขาไม่ชอบทำงาน แต่ชอบใช้ชีวิตอิสระตามใจตัวเอง อย่างเช่นการล่าสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ธรรมดาหรือสัตว์อสูร แค่เห็นเมื่อไหร่ก็แทบจะไม่ยอมปล่อยให้รอดไปได้
หรือถ้าไม่ไหว ก็ยังไปฆ่าออร์กสักสองสามตัวมาแลกเสบียงอาหารได้!
แต่ว่า
ภายใต้อุณหภูมิยามพายุหิมะถล่ม ขอแค่ไม่ใช่ชาวบ้านที่ต้องทำงานในร่ม ทุกคนต่างก็พากันหลบอยู่ในบ้านดื่มเหล้าผิงไฟกันทั้งนั้น