ตอนที่ 102 ไร้ยางอายยิ่งนัก! หน้าไม่อาย!

⬢⬢⬢

ตอนที่ 102 ไร้ยางอายยิ่งนัก! หน้าไม่อาย!

ขุนนางเจียงรีบจนเหงื่อซึม รีบทำความเคารพหนึ่งครั้ง ปากก็เอ่ยอธิบาย “ข้ามิได้มีเจตนาเช่นนั้น เพียงแต่ข้ากับท่านพ่อของเจ้าเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ข้าจึงเผลอถือว่าเจ้าเป็นผู้เยาว์โดยไม่ทันได้คิดสิ่งใดมากนัก”

อวิ๋นเจิงขมวดคิ้ว “ความหมายของเจ้า คือข้าคิดมากไปเอง จิตใจซับซ้อนเกินไป? เจ้ากำลังเหน็บแนมข้าอยู่หรือ?”

ขุนนางเจียงคิดเช่นนั้นจริง แต่จะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

“มิใช่แน่นอน”

อวิ๋นเจิงเบะปากเล็กน้อย “เจ้าสมองทึบถึงเพียงนี้ จิตใจเอาแต่จดจ่ออยู่กับการรังแกเพื่อนร่วมงาน จะเป็นขุนนางที่ดีได้อย่างไร?”

ขุนนางเจียงเคยได้ยินเพียงชื่อเสียงเรียงนามของนาง จึงดูแคลนความโอหังของนางมาตลอด จนกระทั่งเวลานี้ถึงได้พบว่าอวิ๋นเจิงรับมือยากเพียงใด “จะเป็นขุนนางที่ดีหรือไม่ มิใช่เจ้าที่จะมาตัดสิน”