เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เถี่ยตั้นนั่งตัวเกร็งไปทั้งตัว เขาไม่กล้าคีบอาหารเอง แต่เมื่อมองอาหารแสนอร่อยเหล่านั้น ดวงตาก็เป็นประกายระยิบระยับ
ว่านหลินจึงช่วยคีบให้เขาด้วยตัวเอง คีบหมูตุ๋นซีอิ๊วให้หลายชิ้น คีบผักกับเนื้อแผ่นให้อีกเล็กน้อย จนในชามของเขามีอาหารกองพูนขึ้นเป็นภูเขาลูกย่อม ๆ
“รีบกินสิ!”
เสี่ยวหลินพูดจบก็ยกชามของตัวเองขึ้น กินคำโต ๆ
เถี่ยตั้นต้านทานสิ่งล่อใจไม่ไหวอีกต่อไป เขายกชามขึ้นแล้วเริ่มกินเช่นกัน
เพียงกินเข้าไปคำเดียว เขาก็รู้สึกว่าอร่อยจนแทบจะละลาย
ตลอดทั้งวันนี้ ขณะที่ติดตามแม่ไปไหนมาไหน ในใจของเขาเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน ไม่รู้ว่าต่อไปจะต้องใช้ชีวิตแบบไหน
แต่ตอนนี้ เมื่อมองพี่เสี่ยวหลินผู้มีน้ำใจ ว่านชิงพี่สาวแสนอ่อนโยน และป้าหลิวชุ่ยที่ยิ้มแย้มอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดหัวใจที่แขวนค้างของเขาก็วางลงได้
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เมื่ออยู่ที่นี่กับแม่ เขาจะได้กินอาหารอร่อย ๆ
ยังมีเนื้อให้กินด้วย เนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ