กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ว่านชิงฟังแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอหันไปมองแม่กับหลิวต้าหย่ง และพบว่าสีหน้าของทั้งคู่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก
ทุกคนยังคงมีสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน
คงเป็นเพราะเห็นว่าแม่สามารถพูดได้แล้ว แถมยังพูดได้มากมายในคราวเดียว พวกเขาจึงคิดว่าแม่หายดีแล้ว
หลิวชุ่ยยังพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “แม่ดูสิ จะกังวลมากมายไปทำไม ไม่ต้องให้เงินหนูหรอก เงินห้าสิบหยวนเก็บไว้เป็นเงินก้นหีบของแม่เถอะ ส่วนผ้าสองพับนั้นแม่เก็บไว้ใช้เอง หนูขายเสื้อผ้าอยู่แล้ว จะขาดเสื้อผ้าใส่ได้ยังไง!”