เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากครอบครัวสี่คนของหวังหย่งเอ๋อแยกกับหลิวชุ่ย ระหว่างทางกลับพวกเขาต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า
ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องวันนี้ แล้วก็คุยถึงเรื่องต่อจากนี้ หวังหย่งเอ๋อเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต
แววตาที่เธอมองสามีของตัวเองก็กลับมาเปี่ยมด้วยความรักอีกครั้ง
โจวเฉิงดีใจอยู่ในใจ เขารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองกลับมาคืนดีกันอย่างสมบูรณ์แล้ว
หวังหย่งเอ๋อมองโจวเยี่ยนที่เงียบขรึม ก่อนพูดว่า “โจวเฉิง ถ้าพวกเราไปใช้ชีวิตอยู่ในตำบลได้ โจวเยี่ยนกับว่านชิงก็จะได้เล่นด้วยกันบ่อย ๆ นิสัยของลูกก็คงร่าเริงขึ้นบ้าง!”
โจวเฉิงพยักหน้า “ใช่ เธอดูว่านชิงสิ เก่งแค่ไหน วันนี้เธอไม่ได้เห็น ตอนอยู่ต่อหน้าคนตั้งมากมาย เธอตบหน้าแม่ไปสองฉาด ฉันยืนดูอยู่ข้าง ๆ ยังโกรธไม่ลงเลย”
“นั่นแม่แท้ ๆ ของฉัน จะตีก็ด่าไม่ได้ บางครั้งสิ่งที่แม่ทำก็ทำให้ฉันโมโหจนแทบกัดฟัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันนี้ตอนเห็นว่านชิงสั่งสอนแม่ ตอนนั้นในใจฉันรู้สึกซับซ้อนมาก กลับรู้สึกสะใจอยู่หน่อย ๆ ด้วยซ้ำ อยากให้ว่านชิงสั่งสอนแม่แรงกว่านี้ จะได้จำไปนาน ๆ!”
“อะไรนะ?”
หวังหย่งเอ๋อเบิกตากว้างพลางหัวเราะ “ว่านชิงตีแม่ของนายเหรอ?”
โจวเฉิงพยักหน้า แล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง