กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนกลางคืน หวังหย่งเอ๋อนอนไม่หลับ
เธอนอนพลิกไปพลิกมา ในหัวเดี๋ยวก็คิดถึงชีวิตอันมืดมนไร้ความหวังที่บ้าน เดี๋ยวก็คิดถึงชีวิตของว่านชิวอวิ๋นกับหลิวชุ่ยที่ได้กินเนื้อทุกมื้อ
เธออายุน้อยกว่าหลิวชุ่ยสองสามปี เมื่อก่อนก็อยู่ในหมู่บ้านเหมือนกัน จึงรู้สึกว่าสภาพความเป็นอยู่ของทั้งคู่ไม่น่าจะต่างกันมาก
แต่คราวนี้พอได้เห็นหลิวชุ่ย เธอกลับแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าหลิวชุ่ยจะเปลี่ยนไปสวยขนาดนี้
เสื้อผ้าที่หลิวชุ่ยสวมพอดีตัวและดูดี งดงามราวกับคนในภาพวาด
ไม่รู้ว่าบนใบหน้าทาด้วยอะไร ผิวถึงได้ขาวผ่องนุ่มนวล แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ส่วนตัวเธอเองกลับดูแก่กว่าหลิวชุ่ยหลายปี
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ