กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ว่านชิงเดินมาถึงหน้าประตูบ้านโจวเจวียน ในมือยังถือราวตากผ้าอยู่
เธอจ้องโจวเจวียนด้วยสายตาเย็นชา
“เด็กพูดมั่วเองงั้นเหรอ แกคิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง เด็กยังไม่รู้ความ ลัทธิเหรินสอนอะไร เด็กก็เรียนแบบนั้นทั้งนั้น!”
โจวเจวียนถูกเธอจ้องจนรู้สึกหนาวไปทั้งตัว
สีหน้าของเธอซีดเผือด คิดจะอธิบาย แต่กลับถูกว่านชิงจ้องจนขนลุกไปทั้งตัว
ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นาน แต่กลับพูดเป็นประโยคออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
หลี่โหย่วเถียนเดินเข้ามา ผลักโจวเจวียนอย่างแรง จากนั้นก็ฝืนยิ้มให้ว่านชิงแล้วพูดว่า “ว่านชิง ป้าของเธอสมองมีปัญหา อย่าถือสาแกเลย เดี๋ยวฉันจะอบรมแกเอง ให้แกจำจนขึ้นใจ”