กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิวชุ่ยออกไปเปิดประตู ว่านชิงชะโงกหน้าออกไปดู
เมื่อประตูเปิดออก คนที่เดินเข้ามาคือหลิวต้าหย่ง
แสงไฟในลานส่องสว่าง หลายวันไม่ได้เจอกัน ว่านชิงแทบจำเขาไม่ได้
หลิวต้าหย่งผอมลงไปมาก เบ้าตาลึกโหล มองดูซูบเซียวอย่างยิ่ง
เขายืนอยู่หน้าประตู แผ่นหลังงองุ้มเล็กน้อย ไม่ยอมเดินเข้ามา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความหวาดเกรง
หลิวชุ่ยคว้าตัวเขาลากเข้ามา
“พี่ กินข้าวหรือยัง”
หลิวต้าหย่งพยักหน้าส่ง ๆ แล้วตอบอย่างคลุมเครือว่า “กินแล้ว กินแล้ว!”
“แม่ล่ะ ฉันมาหาแม่”
“กำลังแช่เท้าอยู่ในห้อง เข้ามากับฉัน!”