กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อาเขยจะอบรมอะไรฉันเหรอ?”
ว่านชิงผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไป เห็นอาเขยพยายามขยับเข้าไปนั่งใกล้แม่
อาไม่อยู่ ไม่รู้ว่าออกไปทำอะไร
หลิวชุ่ยยังคงเสียใจ ก้มหน้าอยู่
เธอไม่รู้สึกถึงอาเขยที่ขยับเข้ามาใกล้ตัวเลยแม้แต่น้อย
เฉินกวงเห็นว่านชิงเดินเข้ามา ก็ลนลานไปชั่วขณะ รีบขยับถอยหลัง
แต่เขาลืมไปว่าขาของตัวเองยังไม่หายดี การขยับม้านั่งทำให้เกิดเสียงครูดคราด จนเกือบล้มลงกับพื้น
“เสี่ยวชิง เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
เฉินกวงยังคงรักษาสีหน้าให้ดูสุภาพ แล้วถามว่านชิงด้วยรอยยิ้ม
หลิวชุ่ยหันหน้ามา ดวงตาแดงก่ำ “ชิงเอ๋อร์ เธอกับเสี่ยวหลินมาด้วยกันเหรอ?”