กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คุณครูจางไม่พูดอะไรอีก เธอมองว่านชิง เด็กผู้หญิงที่เตี้ยกว่าเธอครึ่งศีรษะ ในใจพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจน
เธอไม่มีความกล้าหาญเท่าว่านชิง!
“พี่ว่านหลิน ฉัน...”
ว่านชิงยิ้ม “คุณครูจางดีกับน้องชายฉันมาก ฉันขอบคุณครูจริง ๆ เรื่องวันนี้ ครูอาจต้องคำนึงถึงภาพรวม บางเรื่องครูทำไม่ได้ แต่ฉันทำได้!”
“เรื่องนี้ฉันมีความคิดของตัวเอง ขอแค่คุณครูจางให้ความร่วมมือกับฉันก็พอ”
คุณครูจางถอนหายใจ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกราวกับได้พบคนที่เข้าใจตัวเอง ความจำเป็นที่เธอต้องทำบางอย่าง บางครั้งแม้แต่ตัวเธอเองยังรับไม่ได้ แต่เมื่อถูกความเป็นจริงบีบบังคับ เธอจึงทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก
“ได้! พี่ว่านหลิน ฉันจะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาพี่!”