กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 144 ฟ้าดินยังไม่แน่นอน ไยจึงเรียกตนว่าจอม?
“เหอๆ น่าสนใจ เหอๆ ตอนนี้ยิ่งสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ไม่คิดเลยว่าเจ้ายังจะข่มขู่ข้าอยู่ มีฝีมือก็ฟันข้าสิ”
ผู้อาวุโสผมขาวมีสีหน้าอึดอัด เขาไม่กล้าลงมือ ไม่กล้าลงมือสังหาร เพราะในสายตาของเขา หากเขาตายไปก็ไม่มีคุณค่าใดๆ อีก
ถ้าฆ่าเขาทิ้ง ก็จะไม่ได้ข่าวสารที่มีประโยชน์จากมือของเขา นี่คือผลลัพธ์ที่เขาไม่อาจยอมรับได้!
น่าเสียดายที่เขาคิดถึงตรงนี้ แต่ไม่คิดถึงตรงนั้น ไม่คิดถึงขั้นนี้ ไม่คิดถึงผลลัพธ์นี้ ทำให้เขาอับอายเพียงใด ให้เขาทำอย่างไรดี?
เวลานี้ยังต้องพูดอีกหรือ? ยังต้องอธิบายอีกหรือ? สถานการณ์ตอนนี้ก็เพียงพอจะอธิบายปัญหาได้แล้ว