กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 394 หัวหน้าใหญ่เป็นคนดี
หุบเขาด้านอับลม
คืนนั้น กระโจมไม่สั่นไหวรุนแรงอีกแล้ว เหลือเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านดังเอี๊ยดอ๊าด
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ภายนอกถ้ำเงียบสงัดไปแล้ว
นอกจากองครักษ์ที่เข้าเวร ทุกคนต่างเข้าสู่ห้วงนิทรา
รวมถึงเว่ยซีอิน
เธอเองก็เหนื่อยล้าเช่นกัน
การเร่งเดินทางท่ามกลางหิมะ เผชิญลมหนาวอันบาดผิว ทำให้มือเท้าคล่องแคล่วน้อยลง ร่างกายค่อย ๆ ชาและอ่อนล้า สิ้นเปลืองแรงกว่าปกติมาก
สภาพภายนอกโหดร้าย ยากยิ่งจะหาที่พักผ่อนสบาย ๆ ได้
เพราะฉะนั้นแทบจะทันทีที่มุดเข้าไปในกระโจม เธอก็หลับไป