ตอนที่ 7 ขนเสบียง

ตอนที่ 7 ขนเสบียง

กลางวันในภูเขายังนับว่าปลอดภัย เว่ยซีอินจึงพาเว่ยหล่างออกจากวัดมาสูดอากาศ ด้านหน้าไม่ไกลมีเนินเขาหัวโล้นแห่งหนึ่ง หากยืนอยู่บนนั้น ก็จะมองเห็นภาพบางส่วนเบื้องล่างของภูเขาได้พอดี

แม้จะอยู่ห่างไกล พื้นดินผืนกว้างที่ถูกย้อมแดงด้วยเลือดยังคงมองเห็นได้ราง ๆ

ฉางอิงนำองครักษ์ยี่สิบนายลงเขาไปขนเสบียงด้วยตนเอง

ซอมบี้ที่เร่ร่อนอยู่แถบเชิงเขา ถูกองครักษ์ที่ลงเขาไปสำรวจก่อนหน้านี้กำจัดไปแล้วรอบหนึ่ง

องครักษ์ยี่สิบนายถูกแบ่งเป็นกลุ่มละห้าคน แยกย้ายกันเคลื่อนไหวตามลำดับ ระหว่างกำจัดซอมบี้ประปรายภายนอก ก็ลอบเข้าใกล้สถานีม้าอย่างเงียบเชียบ

ครั้นมาถึงหน้าสถานีม้า

ฉางอิงส่งสัญญาณมือ คนกลุ่มหนึ่งย่องมาถึงประตูเรือนด้านหลังของสถานีม้า ยืนแนบชิดกำแพง แล้วสังเกตการณ์ภายในผ่านประตูเรือนที่เปิดอ้าไว้