กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋หานได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก
“แม่นมอาวุโส ผู้คนอื่นไม่รู้ว่าแต่ก่อนเผยเหยี่ยนปฏิบัติต่อข้าอย่างไร เจ้ายังจะไม่รู้อีกหรือ”
ความรู้สึกอึดอัดราวถูกบีบคอจนหายใจไม่ออกนั้น นางไม่ปรารถนาจะลิ้มลองเป็นครั้งที่สองอีก
ยิ่งไม่คิดจะมีลูกกับคนผู้นั้น
แม่นมไป๋ลอบมองสีหน้าของนางแล้วเอ่ยตะกุกตะกัก “ไม่ ไม่จำเป็นต้องหาท่านอ๋องก็ได้ ฝ่าบาทท่าน ท่าน…เจ้าค่ะ”
พอพ้นไว้ทุกข์หลวงปีหน้า ฝ่ายในย่อมต้องมีคนเข้าไปใหม่แน่
แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นได้ประโยชน์ สู้ให้นายเหนือหัวของตนเข้าไปแทนไม่ดีกว่าหรือ
ภายใต้สายตาจับจ้องของไป๋หาน เหงื่อเย็นบนหน้าผากของแม่นมไป๋ก็ค่อย ๆ ซึมออกมา
“นายเหนือหัว ข้า ข้าเพียง…เจ้าค่ะ”
“เพียงทำตามคำสั่งของท่านพ่อท่านแม่ของข้า ใช่หรือไม่”