กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางนั้น คุณชายใหญ่เสิ่นเมื่อเผชิญหน้ากับภาพตรงหน้า ก็ตะลึงงัน พึมพำว่า
“เหล่าซื่อเขา…”
ครั้นสำนึกได้ว่าท่านพ่อท่านแม่เป็นผู้ลงมือ ทั้งร่างของเขาก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที
สิ่งนี้ สิ่งนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตที่เขาจะทนรับได้
เวลานี้ เขาก็ไม่กล้าร้องตะโกนว่าจะไม่กลับบ้านเกิดอีกแล้ว
แม้ท่านพ่อของเขาจะสั่งให้เก็บสัมภาระออกเดินทางวันนี้ เขาก็จะยอมพาภรรยาและบุตรไปด้วยกันแต่โดยดี
การตายของเสิ่นติ้งปังในเมืองหลวงมิได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่ระลอกเดียว
แต่กลับเป็นคนทั้งตระกูลเสิ่นที่จู่ ๆ ก็รีบร้อนกลับบ้านเกิดอย่างเร่งด่วน ซึ่งทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยพากันกระซิบกระซาบกันในที่ลับตาคน
ทว่าก็เพียงแค่ในที่ลับตาคนเท่านั้น