กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของเถ้าแก่เหวินตกลงบนร่างของสองพ่อลูกตระกูลซุนที่กำลังทำหน้ามึนงง เขาเอ่ยโน้มน้าวว่า
“พวกเราเป็นคนนอก แต่พวกท่านกับใต้เท้าจางเป็นครอบครัวเดียวกัน ในเมื่อใต้เท้าจางป่วยไข้ ย่อมควรเป็นพวกท่านที่เป็นญาติพี่น้องมาคอยดูแลอยู่ข้างกายถึงจะถูก”
ตระกูลซุนช่วงปีที่ผ่านมา อาศัยสถานะที่บุตรสาวเป็นอนุภรรยาคนโปรดของเจ้าเมืองจาง เรียกได้ว่าใช้อำนาจบาตรใหญ่ในเมืองจิ่นโจว
เมื่อได้ยินคำพูดของเถ้าแก่เหวิน อีกทั้งนึกถึงยามมาที่ศาลาว่าการแห่งนี้ในวันวาน ใครบ้างเล่าที่ไม่พยักหน้าก้มตัวให้
จึงเงยหน้ายืดอก “ก็ได้ เช่นนั้นพวกเราจะไปดูสักหน่อย”
“หยุดอยู่ตรงนั้น!”
อาศัยจังหวะที่ผู้เฝ้าประตูไปขวางสองพ่อลูกตระกูลซุนไว้ เถ้าแก่เหวินส่งสายตาให้องครักษ์ประจำเรือนที่อยู่ด้านหลัง