กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินดังนั้น เถ้าแก่เหวินก็เม้มริมฝีปาก “กลับไปก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยมาขอเข้าพบใหม่!”
เงินก็รับไปแล้ว แต่กลับไม่บอกกล่าวสักคำคิดจะตัดสัมพันธ์ บนโลกนี้จะมีเรื่องที่ง่ายดายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร
ภายในศาลาว่าการ
เถาหวั่งซูนั่งตัวตรงอยู่บนที่นั่งประธาน
แม่นมสวี่เดินเข้ามารายงาน “นายเหนือหัว ผู้เฝ้าประตูมารายงานว่าคนเหล่านั้นจากไปแล้วเจ้าค่ะ”
เถาหวั่งซูพยักหน้า “บอกพวกเขาว่าพรุ่งนี้ให้หาข้ออ้างต่อไป สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่าเผยพิรุธ”
พวกนั้นต่างเป็นพวกเขี้ยวลากดิน!
กำลังคนของนางเพียงพอที่จะควบคุมศาลาว่าการได้พอดี
หากคนที่อยู่ข้างนอกร่วมมือกันด้วยจำนวนคนที่มากกว่า ฝ่ายนางก็ไม่แน่ว่าจะรับมือไหว
คิดได้ดังนั้นนางจึงถอนหายใจในใจ เพียงหวังว่าคนของราชสำนักจะมาถึงโดยเร็ว