กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูได้พบจ้าวเฮ่ออวี่หลังจากนั้นอีกห้าวัน
อีกฝ่ายเมื่อเห็นนาง สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
“ท่านแม่ส่งจดหมายมาบอกว่า เจ้ากับท่านน้าสวี่อยู่ที่ป๋อโจว ไฉนเจ้าถึงมาโผล่ที่นี่ได้”
เถาหวั่งซูถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วง
“อย่าพูดถึงเลย ตอนเดือนสิบสอง ข้าถูกเซียวหานซานลักพาตัวมา เพื่อไม่ให้ท่านป้าเป็นกังวล ข้าถึงได้โกหกว่ามาทำธุระ เจ้าจำไว้ด้วยว่าภายหน้าอย่าเผลอพูดหลุดปากเชียว”
“เจ้า...”
“เร็วเข้า เอาพู่กันกับกระดาษมาก่อน” นางต้องรีบวาดสิ่งที่อยู่ในหัวออกมา
“หรือว่าเจ้าจะพักผ่อนก่อนดี”
ดูจากสภาพของนางแล้ว หลายวันมานี้คงลำบากไม่น้อย
“ไม่ต้อง ข้ากลัวว่าจะลืม”