กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเสวี่ยได้แต่มองดูทั้งสองสลับที่นั่งกันตาปริบๆ นางโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้เลย
ส่วนเซียวหานโจวนั้น นอกจากเงยหน้าเหลือบมองผู้ริเริ่มก่อเรื่องแล้ว เขาก็ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ
กลับเป็นเถาหวั่งซูที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน “หากข้า... ท่านจะยอมให้ข้านำพ่อครัวขึ้นเขาไปเองได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำนี้ สายตาของชายหนุ่มก็เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เขากล่าวเรียบๆ “อย่าได้คิดเล่นลูกไม้!”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านต้องไม่เชื่อ” เถาหวั่งซูกล่าวพลางทำหน้ามุ่งมั่น “ต่อไปท่านก็คอยดูการแสดงออกของข้าเถิด”
ยามดวงจันทร์แขวนสูง เซียวหานโจวพาพวกเขามาถึงหน้าฟาร์มชนบทแห่งหนึ่ง
“พวกเจ้าเข้าไปทานมื้อเย็นและพักผ่อนกันก่อน ข้ายังมีธุระ”