กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ป๋อโจวในเดือนสิบสองหนาวเย็นยิ่งนัก แต่พี่น้องสองคนกลับยิ้มแย้มราวดอกไม้ที่ผลิบานในวันวสันต์ ห้อมล้อมท่านน้าสวี่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
“ท่านป้า ท่านป้า ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” ผู้นั้นคือเถาหวั่งซู
“ท่านป้า อาจิ่งคิดถึงท่านจนผอมลงแล้ว”
ท่านน้าสวี่โอบพี่น้องทั้งสองไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา พลางเอ่ยซ้ำด้วยความดีใจไม่หยุด
“ท่านป้าก็คิดถึงพวกเจ้า คิดถึงพวกเจ้ามาก!”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ท่านน้าสวี่จึงเอ่ยอย่างสงสัย
“มิใช่หรือว่าฟ้าประทานถึงจะมาถึง เหตุใดจึงมาก่อน หรือว่าเกิดเรื่องใดขึ้นระหว่างทางอะไรกัน?”
เถาหวั่งซูกุมมือท่านป้าไว้ พลางแกว่งไปมาไม่หยุด แล้วเอ่ยออดอ้อน
“ก็เพราะอยากให้ท่านป้าได้รับความยินดีโดยมิทันตั้งตัว!”