เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใบหน้าของเถาฉางคุนบิดเบี้ยวไปหมด ดูน่ากลัวยิ่งนัก
เถาหวั่งซูจ้องมองเขา เอ่ยด้วยความประสงค์ร้ายอย่างไม่ปิดบังว่า “เป็นเจ้าที่ทำลายโอกาสนี้ด้วยตัวเอง”
กล่าวจบก็ไม่มองเขาอีกแม้แต่แวบเดียว หมุนกายเดินจากไป
เถาฉางคุนยื่นมือออกไปจนสุด พยายามจะคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายนี้ไว้
“วั่งซู พ่อรู้ผิดแล้วจริง ๆ รู้ผิดแล้ว ขอร้องเจ้าเห็นแก่สายสัมพันธ์พ่อลูกของเรา ช่วยพ่อสักครั้งเถิด พ่อขอร้องเจ้าล่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงอันโหยหวนแฝงความสิ้นหวังนั้น เถาหวั่งซูกลับรู้สึกเพียงว่า ช่างไพเราะราวกับเสียงสวรรค์เสียจริง!
“ลูกสาวคนดี ลูกสาวคนดี เจ้าอย่าเพิ่งไปเลย พ่อขอร้องให้เจ้าไปขอร้ององค์รัชทายาทเถิด ขอร้ององค์รัชทายาท...”
เขาไม่ต้องการเป็นนักโทษ เขาเป็นถึงท่านโหว เป็นพระสัสสุระองค์รัชทายาท และเป็นอ๋องต่างแซ่ในวันข้างหน้า
ด้านนอกคุกกรมอาญา