กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเสวี่ย จักรพรรดิเซิ่งเต๋อก็โกรธจัด:
“เราก็รู้อยู่แล้ว เจ้าสารเลวน้อยเผยจือซั่วนั่น ไม่มีทางมีใจเมตตาถึงเพียงนั้นหรอก”
ระหว่างตำหนักบูรพากับเจียงเสวี่ย จักรพรรดิเซิ่งเต๋อย่อมเชื่อใจเจียงเสวี่ยอย่างแน่นอน
เห็นหยาดน้ำตาของอีกฝ่ายไหลรินราวกับไม่ต้องใช้เงินซื้อ จักรพรรดิเซิ่งเต๋อก็กอดนางแน่น:
“อย่าร้องไห้ไปเลย เราไม่ตำหนิเจ้าหรอก ทุกอย่างเป็นความผิดของตำหนักบูรพาทั้งสิ้น”
เจียงเสวี่ยน้ำตานองหน้า “หากตัวข้าฉลาดกว่านี้สักนิด ก็คงดี”
จักรพรรดิเซิ่งเต๋อปลอบนาง “เจ้าเป็นเช่นนี้ก็ดีมากแล้ว”
ทางด้านนี้ เจียงเสวี่ยลุกนั่งขึ้นหันหลังให้จักรพรรดิเซิ่งเต๋อ