กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวเฮ่ออวี่กอดอกทั้งสองข้าง กล่าวเตือนว่า “เหตุใดต้องปราณชีวิตคนเช่นนั้น ไม่คุ้มเสียเลย”
ต้วนสวินจะไม่รู้ได้อย่างไร แต่เพียงอดกลั้นไว้ไม่อยู่เท่านั้น
“จริงสิ” จ้าวเฮ่ออวี่ครุ่นคิดกล่าว “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าเสิ่นติ้งปังคนนี้ ค่อนข้าง… แปลก”
ต้วนสวินไม่เข้าใจ “เจ้าหมายถึงด้านใดหรือ”
จ้าวเฮ่ออวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า
“เมื่อครู่เขามีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง สายตาที่มองข้าเต็มไปด้วยความสมใจปนเวทนา ราวกับว่าอีกไม่นานข้าจะตาย”
ต้วนสวิน: ……
เขาตบไหล่คู่สนทนาเบา ๆ “อย่าไปใส่ใจเลย เขาเพียงเพ้อเจ้ออย่างคนไร้ความสามารถเท่านั้น”
คงรู้ว่าสู้พวกเขาไม่ได้ จึงได้แต่คำสาปอยู่ในใจกระมัง