เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม้เสิ่นจิ้งชิวจะรู้สึกประหลาดใจ ทว่าก็ยังคงเล่าเรื่องที่นางล่วงรู้ทั้งหมดออกมาแต่โดยดี
“……อ๋องตวนกับอ๋องรุ่ยต่างก็ได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ ที่สำคัญที่สุดคือ เว่ยหมิงหรงหญิงภายนอกภายในไม่ตรงกันผู้นั้น ตบหน้าตนเองไปแล้ว ก็ยังมิวายต้องเข้าจวนอ๋องตวนอยู่ดี”
คืนเทศกาลโคมไฟไปเที่ยวเล่นยามค่ำคืนกับอ๋องตวน ถูกองค์รัชทายาทพบเห็นเข้าเต็มสองตาแท้ ๆ ยังจะปากแข็ง เสแสร้งแกล้งทำเป็นแก้ต่างอยู่ตรงนั้น
เสิ่นจิ้งชิวไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่ผิวหน้าจะหนาเตอะยิ่งไปกว่านางอีกแล้ว
ครั้นได้ฟัง เสิ่นติ้งปังก็หาได้พอใจกับข่าวสารเหล่านี้ไม่
ความแค้นบุญคุณระหว่างองค์รัชทายาท อ๋องตวน และอ๋องรุ่ย ใคร ๆ ต่างก็รู้กันทั้งสิ้น
สิ่งที่เขาอยากรู้ ล้วนเป็นเรื่องที่คนนอกไม่อาจล่วงรู้ได้ต่างหาก
“เจ้าได้พบองค์หญิงฮุ่ยอันในงานเลี้ยงหรือไม่”
เสิ่นจิ้งชิวส่ายหน้า “ไม่พบเจ้าค่ะ!”