กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซี่ยจื่อหลานเอ่ยอย่างเคียดแค้นว่า
“หรือว่าตอนที่พวกนางมาพูดคุยกับข้าน้อย พวกนางก็คิดอยู่ในใจแล้วว่าจะจัดการท่านพ่อของข้าน้อยอย่างไร”
“จิตใจคนเหตุใดจึงชั่วร้ายได้ถึงเพียงนี้”
เผยฉือมิได้คาดคิดว่าเซี่ยจื่อหลานและตำหนักบูรพาจะมีสายสัมพันธ์เช่นนี้
เขากลอกตาไปมา แล้วแสร้งทำเป็นเศร้าโศกเอ่ยว่า
“พูดไปแล้ว เปิ่นหวังก็เสียดายแทนรองเสนาบดีเซี่ยนัก แต่ทว่าเวลานี้เปิ่นหวังมีฐานะต่ำต้อยและคำพูดไร้น้ำหนักในท้องพระโรง อย่าว่าแต่จะช่วยรองเสนาบดีเซี่ยกล่าวถ้อยคำอันชอบธรรมเลย แม้แต่ตัวเปิ่นหวังเองก็ใกล้จะเป็นนักโทษอยู่แล้ว”
เมื่อเซี่ยจื่อหลานกลับถึงจวน ก็ปะหน้ากับฮูหยินเซี่ย
เมื่อเผชิญกับคำถามของมารดา นางกัดริมฝีปากครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังปิดบังเรื่องที่นางไปพบอ๋องรุ่ยไว้