กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่เรือนด้านนอก เผยจือซั่วนั่งไขว่ห้าง ชายตามองไปทางเถาหวั่งซู ทั่วทั้งกายเผยสีหน้าภาคภูมิใจที่ดูราวกับบอกว่า “รีบชมข้าเถิด”
เถาหวั่งซูนั่งลงตรงข้ามเขา
“องค์รัชทายาทจัดแจงตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดไม่บอกข้าสักคำ”
“บอกกล่าวล่วงหน้า เช่นนั้นยังจะเรียกว่าความประหลาดใจได้อีกหรือ”
“มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่า นี่ก็เรียกว่าความตกใจกลัวได้เช่นกัน”
ได้ยินดังนั้น เผยจือซั่วก็กะพริบตา “อ้า หมายความว่าอะไรกัน”
เถาหวั่งซูสูดลมหายใจลึก “หมายความว่า เจ้ารับลุงของข้าทั้งครอบครัวกลับเข้าเมืองหลวงก็พอ ส่วนอาจิ่งข้ามีการจัดแจงอื่น”
ช่วงนี้ตระกูลเถาวุ่นวายจนหัวหมุน กำลังกลุ้มใจที่หาทางบีบคั้นเขาไม่ได้