เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันนี้รองเสนาบดีเซี่ยเดินมาที่หอชาแห่งหนึ่งเพียงลำพังราวกับเดินเล่น
ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก็เดินมายังห้องรับรองอักษรหยาที่ชั้นสอง
เผยฉือที่อยู่ข้างในเมื่อเห็นเขา มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“รองเสนาบดีเซี่ยยุ่งเสียจริง เปิ่นหวังส่งเทียบเชิญไปหลายครั้ง กลับยากที่จะได้พบท่านสักครั้ง”
รองเสนาบดีเซี่ยกำมือแน่น ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า “ตุบ”
เห็นดังนั้น เผยฉือก็เลิกคิ้ว “รองเสนาบดีเซี่ยเหตุใดจึงทำความเคารพยิ่งใหญ่นัก?”
“ขอท่านอ๋องรุ่ยโปรดเมตตา ยกโทษให้ผู้น้อยสักครั้งเถิด” น้ำเสียงของรองเสนาบดีเซี่ยแหบแห้ง เต็มไปด้วยความละอายใจ
นั่นเป็นความผิดพลาดที่เขาทำตอนเริ่มเข้าสู่เส้นทางขุนนางใหม่ ๆ
ตอนนั้นเขาเพิ่งได้เป็นบัณฑิตจิ้นซื่อ ทั้งยังเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน ทั้งยังแต่งงานกับบุตรสาวของอาจารย์ผู้มีพระคุณ อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด