เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กระทั่งกลิ่นสุราตลบอบอวลแตะปลายจมูก จึงดึงห้วงความคิดของเถาหวั่งซูกลับคืนมา
นางขยับตัวจะหลบตามจิตสำนึก ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายคว้าชายเสื้อเอาไว้แน่น
“วั่งซู ข้าทรมาน”
อย่าผลักไสเขาเลย
ได้ยินเช่นนั้น เถาหวั่งซูจึงช้อนตาขึ้นมอง ชายหนุ่มดวงตาพร่ามัวจากความเมา หางตาแดงเรื่อ กำลังจ้องมองนางอย่างน่าเวทนายิ่ง
พวกเฉาเฟิงล้วนคอทองแดง แม้จะติดขัดด้วยสถานะจนมิกล้าระดมรินสุรา แต่เขาก็ดื่มไปมิน้อยอยู่ดี
เถาหวั่งซูลอบถอนหายใจ พยุงเขาให้นั่งลง
“องค์รัชทายาทโปรดรอสักครู่ ไหลฝูไปยกน้ำแก้เมาแล้ว ประเดี๋ยวก็กลับมาเจ้าค่ะ”
คนทั้งสองคนหนึ่งนั่งคนหนึ่งยืน ผู้ที่นั่งลงใช้สองมือโอบกอดแขนของคนที่ยืนอยู่ ศีรษะเอียงซบลงไปแผ่วเบา เปี่ยมสุขดั่งเด็กน้อยที่ขโมยขนมกินได้สำเร็จ
“วั่งซู เจ้าช่างดียิ่งนัก!”