เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ความลับอะไรกัน”
เมื่อได้ยินคำถาม เผยฉือก็ก้าวเท้าเข้าไปในโถง มองซ้ายแลขวา ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
“เสด็จแม่ ในเมื่อเป็นความลับ ย่อมไม่อาจบอกกล่าวแก่คนนอกได้พ่ะย่ะค่ะ”
เจียงเสวี่ยพินิจมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือคราหนึ่ง เหล่านางกำนัลจึงทยอยเดินเรียงแถวออกไป
“ตอนนี้พูดได้แล้วกระมัง”
นางเพิ่งจะสิ้นเสียง ก็เห็นอีกฝ่ายก้าวขึ้นมาสองก้าว อาศัยความสูงของตนหลุบตามองลงมายังตน แววตาไม่หลงเหลือความอบอุ่นอ่อนโยนดังแต่ก่อน หากแต่เต็มไปด้วยความคุกคามรุกราน
เจียงเสวี่ยมั่นใจว่าตนมองไม่ผิด นั่นคือสายตาที่บุรุษมีไว้มองสตรีเท่านั้น
นางทำท่าจะหลบเลี่ยง ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายคว้าข้อมือเอาไว้หมับ
ชั่วพริบตาถัดมา ทั้งร่างก็พลันร่วงลงสู่อ้อมอกของอีกฝ่าย
เจียงเสวี่ยหลับตาลง ดื่มด่ำกับอ้อมกอดอันอบอุ่นที่สะอาดสดชื่นและแห้งสบายนี้อย่างละโมบ